เรียนเพื่อรู้ หรือเรียนเพื่ออยู่รอด

หลายเหตุผลของคน โดยเฉพาะคนไทย... ให้เหตุผลของการเรียนว่า... “เรียนเพื่อรู้” ผมว่าบางทีอาจไม่ใช่ก็ได้ สังเกตสิครับ ว่าเราเข้าเรียนกันได้ยังไง ผมหมายถึงตั้งแต่เด็กนะครับ พ่อ แม่ ญาติผู้ใหญ่ทั้งนั้น พาไปส่งโรงเรียน ทั้งๆที่เด็กส่วนใหญ่ รวมทั้งผมด้วยไม่ได้เต็มใจเลยยย ผมว่าเราเรียนเพราะต้องเรียนรึเปล่า... ไม่แน่ใจ โอเคเรียนก็เรียน ก่อนอนุบาล อนุบาล ประถม มัธยม มหาวิทยาลัย ก็ว่ากันไป แล้วแต่ว่าใครมีกำลังทรัพย์ กำลังกาย กำลังหัวใจมากกว่ากัน... ทำไมถึงต้องมีหลายกำลังเหรอ

บางคนมีทรัพย์ไม่ยอมขยับร่างกาย

บางคนจนชิบหายขวนขวายหาช่อง

บางคนมีหัวใจแต่ได้แค่นั่งมอง

บางคนต้องมีทั้งสามสองถึงได้เรียน... (ซัดเป็นกลอนอีกแล้วตรู)

ก่อนอนุบาล... อันนี้แล้วแต่กำลังทรัพย์ และเวลา... อายุสำหรับเด็กที่จะเข้าก่อนอนุบาล เท่าที่ผมเห็นก็น่าจะประมาณ 3-4 ขวบ จะว่ากันไปก็ยังไม่ประสีประสากับชีวิตหรอก แต่ต้องไป เพราะส่วนใหญ่พ่อแม่ต้องทำงาน ไม่มีเวลาเลี้ยงดู ครั้นจะเอาไปฝากย่า ยาย ให้เลี้ยงก็เกรงว่าจะโดนนินทาหาว่าไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก รึครั้นจะเอาย่า ยาย มาอยู่ด้วยก็ มีเงื่อนไขชีวิตอีกมากมาย กลัวจะขาดความเป็นส่วนตัว กลัวดูแลไม่ไหว กลัวผู้ใหญ่ไม่ชิน ฯลฯ นั่นเป็นเหตุให้เด็กถูกยัดเยียด ความรู้ทางด้านการแยกแยะสี การต่อยตีเพื่อน เผลอๆ มีวิชาภาษาเขมร พม่า แถมมาด้วย 555

อนุบาล... เรียนก็ได้ ไม่เรียนก็ได้อีกนั่นแหละ จะว่าไปเหตุผลในการส่งเรียนไม่น่าจะแตกต่างจากก่อนอนุบาลเท่าไหร่ แต่ผมมองว่า จริงๆระดับอนุบาลสำคัญมาก เป็นการปูพื้นฐานสู่อนาคตก็ว่าได้ ลองคุณมีลูกสองคน (สมมุติว่าฝาแฝด) ส่งเค้าเรียนโรงเรียนอนุบาลที่มีมาตรฐานแตกต่างกัน.. ยกตัวอย่าง อนุบาลนานาชาติเซนต์คาเบียล กับอนุบาลวัดเขากุดจี่ คุณจะเห็นความแตกต่างแน่นอน เชื่อผม...

ประถม... อันนี้ไม่เรียนไม่ได้ เป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานที่เด็กพึงต้องได้รับตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ว่าไปนู่น) มาตรฐานก็ว่ากันไปแต่ละโรงเรียนและประสบการณ์ของอาจารย์ ส่วนใหญ่จำเป็นต้องเรียนใกล้บ้าน เพื่อความสะดวก (ของพ่อแม่) หลุดโควต้าหรือจับฉลากไม่ได้ก็ค่อยว่ากันอีกที แต่ได้ข่าวว่า...ทุกวันนี้ต้องมีตังค์!!!

มัธยม... ก็แบ่งเป็นสองส่วน ต้นและปลาย ผมเชื่อว่าในยุคปัจจุบันคงมีการเปลี่ยนแปลงหลักสูตรไปเยอะแล้ว แต่ในสมัยผมนั้น ม.ต้นเรียนเหมือนกัน ไปว่ากัน ม.ปลาย บางคนก็ฉีกออกไปสายอาชีพ ช่วงนี้แหละที่ผมว่าสำคัญที่สุดของชีวิตการเรียน และคนที่เป็นที่ปรึกษาของเด็กต้องเก่งด้วย เพราะจริงๆในวัยนั้น ผมว่าเด็กไม่รู้หรอกว่าตัวเองต้องการอะไรจริงๆ เพียงแต่ชอบไปตามเพื่อน ตามพ่อแม่ ตามฮีโร่ของเค้า อยากเป็นนู่น เป็นนี่ เปลี่ยนได้ทุกวัน แต่สุดท้าย คล้ายต้องเรียนตามที่พ่อแม่ต้องการ !!!!

มหาวิทยาลัย... ผมขอพูดที่ปริญญาตรีก่อนละกัน บางคนสอบเพราะเกรดถึง (โควต้า) ต้องสอบไปก่อนยิ่งหลายที่ยิ่งดี สอบได้ค่อยเลื่อกอีกที... แล้วตกลงคุณชอบอะไร?? บางคนสอบแบบลงคะแนนต่ำๆไว้ก่อน กลัวไม่ติด กลัวโดนประนาม กลัวอายเพื่อน กลัวถูกเยาะเย้ย... แล้วตกลงคุณชอบอะไร??  บางคนรอเรียนเอกชน มหาวิทยาลัยดังๆ ตามเพื่อน ตามดารา ตามสมัยนิยม หลีกเลี่ยงการสอบไม่ติด ฯลฯ ... แล้วตกลงคุณชอบอะไร??  บางคนพ่อแม่มีตังค์ ส่งลูกไปเรียนเมืองนอก มหาวิทยาลัยดังๆ ผู้นำประเทศไปเรียนค่อนโลก... แล้วตกลงคุณชอบอะไร??  

กลับมาที่คำถามเดิม ตกลงเรา “เรียนเพื่อรู้ หรือเรียนเพื่ออยู่รอด” ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง