ไม่เกี่ยวอะไรกับ Time machine หรือหนงหนังที่สามารถย้อนเวลาได้หรอกครับ เพียงแต่เมื่อช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปฝึกประสบการณ์วิชาชีพฯ ของสาขาวิชาที่เรียน ณ มสธ. นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการย้อนเวลาหาอดีต ซึ่งไม่ได้มีส่วนให้ไปโผล่โลกแห่งอดีตกาลหรือดูอ่อนเยาว์ลงแต่อย่างไร 555 แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดคือมิตรภาพแห่งวัยเรียนที่มีอยู่เสมอ แม้เราจะผ่านโลก ผ่านร้อนหนาวมามากมายเพียงใด เมื่อกลับไปสู่การเป็นนักเรียนนักศึกษา วันแรกทุกคนต่างดูสมวัย (แก่เป็นแก่เลย 555++) วันที่สองทุกคนดูเหมือนจะเด็กลง ยิ่งวันที่สามทุกคนยิ่งเด็ก วันสุดท้ายเริ่มติ๊งต๊องกันเลยทีเดียว เพราะอะไรเหรอ ก็ด้วยความสนิทสนมที่เพิ่มทวี และการลบทิ้งดีกรีที่เป็นหัวโขนจากที่ทำงาน จากบริษัท มาที่ตรงนี้ทุกคนคือเพื่อน แม้บางคนจะผ่านงานมามากมาย แต่เราก็ต้องไปด้วยกัน ช่วยกันเพื่อให้ผ่านจุดหมาย (การบ้าน, รายงาน แหม.. พูดซะเวอร์ 55) ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ ขอบคุณสำหรับความรักที่พิสูจน์ให้เห็นว่าเวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญ ขอบคุณที่ร่วมทรรศนา จังโก้